Polub nas na Facebooku
Czytasz: Glikozydy stewiolowe, nasercowe, naparstnicy – czym są i jakie mają działanie?

Glikozydy stewiolowe, nasercowe, naparstnicy – czym są i jakie mają działanie?

Zainteresował Cię ten artykuł?
roślina

Fot. Hero Images / Getty Images

Glikozydy to substancje, które występują głównie w roślinach. Można je spotkać w liściach, a także owocach, kwiatach, kłączach i korze. Zależnie od rodzaju można je znaleźć w wielu lekach, np. glikozydy nasercowe zalecane są dla osób chorujących na niewydolność mięśnia sercowego.

Glikozydy to pochodne cukrów, które powstają w wyniku połączenia cukru ze składnikiem niecukrowym. Wyróżnia się różne rodzaje glikozydów, które zależne są od ich składnika cukrowego. Występują m.in. glukozydy (glukoza), mannozydy (mannoza) i galaktozydy (galaktoza).

Glikozydy – co to takiego?

Glikozydy to głównie produkty roślinne. Te naturalne związki są bezbarwne, krystaliczne i rozpuszczają się w alkoholu, wodzie i acetonie. W połączeniu z kwasami rozkładają się do cukru i aglikonu. Glikozydy są obecne w wielu środkach farmakologicznych. Stosowane są w terapiach sercowych, ściągających i przeczyszczających.

Czym są glikozydy nasercowe?

Glikozydy nasercowe to substancje pochodzenia roślinnego, które wykorzystuje się głównie w leczeniu niewydolności mięśnia sercowego. Są one połączeniem geniny (ma charakter steroidowy) z cukrami. Glikozydy nasercowe to leki, które można podzielić na dwie grupy. Różnią się one od siebie budową pierścienia laktonowego. Występują glikozydy kardenolidowe o pierścieniu butenolidowym i glikozydy bufadienolidowe o pierścieniu kumalinowym. Zaczęto je stosować w chorobach serca po odkryciu angielskiego lekarza W. Witheringa, który w 1785 r. dowiódł, że substancje zawarte w liściach naparstnicy wspomagają terapię niewydolności krążenia pochodzenia sercowego. Przyczyniały się przede wszystkim do leczenia obrzęków.

Glikozydy nasercowe i farmakologia

Glikozydy nasercowe mają wielokierunkowe działanie. Przede wszystkim wpływają na tropizmy serca, a także na zwężanie naczyń krwionośnych. Ponadto działają moczopędnie, kardiotropowo i parasympatykomimetycznie. Po zastosowaniu glikozydów nasercowych zauważa się większą kurczliwość komórek mięśnia sercowego. W konsekwencji skurcz serca ma większą siłę i szybkość. Tym samym glikozydy wpływają na większą wydolność tego narządu przy tym samym zapotrzebowaniu na tlen. W terapii tymi substancjami znaczenie ma również ich batmotropowo dodatnie działanie, czyli zwiększenie pobudliwości serca na bodźce. Podając je, można także skutecznie wydłużyć fazę rozkurczu, co z kolei wpływa na zmniejszoną częstotliwość bicia serca.

Glikozydy stewiolowe – dla kogo?

Glikozydy stewiolowe pochodzą z odkrytej ponad 1000 lat temu stewii. Jest to roślina z Paragwaju, która znana jest ze swoich właściwości leczniczych i spożywczych. W Europie jest od 1955 r. Od innych roślin odróżnia ją to, że wyizolowane z niej glikozydy stewiolowe są ok. 300 razy słodsze od sacharozy. Szukając ich w składzie produktu, należy zwrócić uwagę na oznaczenie E960. Warto podkreślić, że glikozydy stewiolowe mają niską szkodliwość, a w zasadzie są całkowicie nieszkodliwe. Potwierdza to fakt, że zostały wpisane na listę produktów uznanych za bezpieczne przez Amerykański Urząd ds. Żywności i Leków. Po przeprowadzeniu badań naukowych stwierdzono, że glikozydy stewiolowe po metabolizacji do stewiolu są wydalane z organizmu. Nie istnieje więc ryzyko ich nagromadzenia się i pojawienia się niepożądanych reakcji. Ponadto badania dowodzą, że nie powodują one alergii ani innych skutków ubocznych. Dzienne spożycie glikozydów stewiolowych według Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności wynosi 4 mg/kg masy ciała dziennie.

Czy glikozydy naparstnicy są toksyczne?

Glikozydy naparstnicy to substancje występujące w naparstnicy wełnistej i naparstnicy purpurowej. Leki, które zawierają je w składzie, są stosowane głównie w leczeniu stanów chorobowych związanych z sercem. Zalicza się do nich m.in. dusznicę sercową, niewydolność mięśnia sercowego, obrzęki i migotanie przedsionków. Warto jednak podkreślić, że glikozydy naparstnicy są toksyczne. Substancje te, w przeciwieństwie np. do glikozydów stewiolowych, mogą silnie kumulować się w organizmie, przez co mogą doprowadzić do działań niepożądanych i powikłań. Dlatego też należy ściśle stosować się do zaleceń specjalisty. Nawet niewielkie zmiany w dawkowaniu mogą okazać się niebezpieczne dla zdrowia. Gdy pojawią się objawy takie jak: biegunka, wymioty, ból głowy, zaburzenia rytmu serca i ogólne zmęczenie, należy zgłosić się do lekarza. Niestety zdarzają się również powikłania, które prowadzą do zatrzymania akcji serca i zgonu. Należy również podkreślić, że glikozydów naparstnicy nie należy łączyć z substancjami takimi jak: witamina C, neomycyna, penicylina, chinidyna, preparaty wapnia, teofiliny i kortykosteroidy. Taka interakcja może skutkować zagrożeniem zdrowia, a nawet życia.

Zobacz film: Czy sztuczne słodziki są obojętne dla zdrowia? Źródło: Wiem, co jem 


Czy artykuł okazał się pomocny?
Tak Nie
0
0
Komentarze (0)
Nie przegap
Nadciśnienie tętnicze a zaburzenia erekcji - czy to ma związek? Wszystko, co musicie wiedzieć o nadciśnieniu
Nadciśnienie tętnicze a zaburzenia erekcji - czy to ma związek? Wszystko, co musicie wiedzieć o nadciśnieniu
Pudding chia – składniki i przepis. Wartość odżywcza i właściwości nasion chia
Pudding chia – składniki i przepis. Wartość odżywcza i właściwości nasion chia
Ejakulacja – damskie wytryski, brak wytrysku, ejakulacja przedwczesna
Ejakulacja – damskie wytryski, brak wytrysku, ejakulacja przedwczesna
Apteczka samochodowa – czy jest obowiązkowym wyposażeniem auta?
Apteczka samochodowa – czy jest obowiązkowym wyposażeniem auta?
Medycyna podróży. Wszystko, co musisz wiedzieć przed wyjazdem na wakacje
Medycyna podróży. Wszystko, co musisz wiedzieć przed wyjazdem na wakacje
Nowa choroba psychiczna na liście WHO. W Polsce chorych jest ponad 2 miliony!
Nowa choroba psychiczna na liście WHO. W Polsce chorych jest ponad 2 miliony!