Polub nas na Facebooku
Czytasz: Czym jest sadyzm? Na czym polegają skłonności sadystyczne?

Czym jest sadyzm? Na czym polegają skłonności sadystyczne?

Zainteresował Cię ten artykuł?
sadyzm

Fot.: Marina_Ph / Getty Images

Sadyzm pojawia się wówczas, gdy do uzyskania satysfakcji seksualnej dochodzi na drodze dręczenia partnera seksualnego, zarówno fizycznie, jak i na tle psychicznym. Agresja seksualna jest częściej związana z aktywnością seksualną mężczyzny.

Parafilie wiążą się z podnieceniem seksualnym wywołanym u jednostki w przypadku wystąpienia określonych obiektów lub sytuacji, które nie są przedmiotem normatywnej stymulacji seksualnej. Jednym z częściej występujących zaburzeń parafilicznych jest sadyzm, którego dokładny opis został przedstawiony w piątej edycji klasyfikacji zaburzeń psychicznych Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Sadyzm to przejaw popędów agresywnych i destrukcyjnych.

Co to znaczy sadysta?

Sadysta to osoba wymagająca szczególnej formy zachowania prowadzącego do uzyskania satysfakcji seksualnej. Czerpie on przyjemność z faktu zadawania cierpienia zarówno fizycznego (częściej podejmowane przez mężczyzn), jak i psychicznego (częściej podejmowane przez kobiety) partnerowi seksualnemu. Przyjemność sprawcy wynika ze sprawowania władzy i pełnej kontroli nad ofiarą.

Czym jest sadyzm?

Sadyzm jest jedną z cięższych dewiacji seksualnych. Jest to jedna z 8 głównych zaburzeń parafilicznych (zaburzeń preferencji seksualnych) przedstawionych w Klasyfikacji DSM-V (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders). Z kolei w Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 sadyzm i masochizm występują jako jedna parafilia, określona jako sadomasochizm. Rozpatrywany jest on jako wymiana ról u partnerów, gdy jedna osoba czerpie przyjemności z faktu dręczenia, zaś druga z poczucia winy i poniżania. Zdaniem G. Deleuze’a „Sadysta i masochista ewidentnie muszą się spotkać”, a sadyzm jest objawem nadmiernego rozrostu superego. Tę dewiację należałoby rozumieć jako zaciekłą obronę własnego Ja.

Określenie sadyzm zostało wprowadzone do literatury naukowej w 1886 r. Termin ten został po raz pierwszy zastosowany przez Richarda Freiherra von Krafft-Ebinga – austriacko-niemieckiego seksuologa, psychiatrę, neurologa i kryminologa – w dziele „Psychopathia sexualis”. Krafft-Ebing uważał sadyzm za patologiczną intensyfikację charakteru męskiego, z kolei masochizm – kobiecego. Nazwa dewiacji wywodzi się nazwiska francuskiego pisarza Donatiena Alphonse Francois markiza de Sade’a, którego dzieła literackie przedstawiały zachowania i postawy charakterystyczne dla tego zaburzenia. Zaś sam pisarz uważał okrucieństwo za istotę przeżycia seksualnego. Odmiennie dla sadyzmu stosuje się określenie algolagnia. Źródłosłów tego określenia to dwa greckie słowa – algos, czyli ból oraz lagenia, czyli rozkosz. Termin ten został utworzony przez niemieckiego lekarza psychiatrę Alberta von Schrenck-Notzinga. Zdaniem Zygmunta Freuda sadyzm ze swej natury jest dwubiegunowy – dąży do pozostających ze sobą w sprzeczności celów – zniszczenia obiektu i zachowania go dzięki panowaniu nad nim. Jego przeciwieństwem jest masochizm.

Przyczyny sadyzmu

Podłoże zachowań sadystycznych może być rozmaite, ale wśród głównych przyczyn sadyzmu wymienia się m.in.:

  • zaburzenia psychiczne,
  • osobowość asocjalną,
  • klimat społeczny oparty na ucisku i dominacji, bycie ofiarą i świadkiem przemocy lub molestowania seksualnego,
  • niską samoocenę, liczne kompleksy, poczucie małej wartości (sadyzm przybiera charakter kompensacyjny),
  • fantazje i wyobraźnię, brutalnie przedstawianą seksualność w mediach,
  • masturbację, pornografię,
  • niepowodzenia seksualne i uczuciowe,
  • błędy wychowawcze.

Rodzaje sadyzmu

Rozróżnia się rozmaite formy sadyzmu. Wśród nich można wymienić m.in.:

  • sadyzm bierny – polega na tym, że w trakcie współżycia seksualnego świadomie unika się zaspokajania oczekiwań i potrzeb partnerki w celu wywołania u niej żalu, przykrego rozczarowania, dyskomfortu;
  • sadyzm psychiczny – wyraża się w ośmieszaniu, wyszydzaniu, dręczeniu, poniżaniu partnera; jedną z jego odmian jest dakryfilia, rozumiana jako znajdowanie przyjemności seksualnej w doprowadzaniu partnera do łez;
  • sadyzm agresywny – sadysta może wykazywać różne poziomy nasilenia agresji: od subtelnego wyrafinowania, poprzez poniżanie psychiczne, tyranizowanie, narzucanie nieakceptowanych przez drugą osobę zachowań seksualnych, do form destrukcyjnych wobec ciała partnera (np. bicie, kopanie, przypalanie papierosem, ranienie itp.); jego skrajną formą jest mord z lubieżności;
  • sadyzm fantazyjny – polega na wyobrażaniu sobie zachowań sadystycznych wobec obiektów erotycznych w trakcie masturbowania się, współżycia, a zarazem nie ma ujawniania sadyzmu w konkretnych zachowaniach wobec partnera;
  • zoosadyzm – dręczenie zwierząt przyprawia oprawcę o podniecenie seksualne;
  • nekrosadyzm – zaspokojenie seksualne możliwe jest do osiągnięcia wyłącznie przez kontakt ze zwłokami.

Czym są skłonności sadystyczne?

Skłonności sadystyczne przejawiają się w postaci bezduszności, braku empatii i przedmiotowego traktowania partnerów. Człowiek sadystyczny podejmuje się różnych form znęcania się, takich jak: krępowanie, bicie, policzkowanie, drapanie, chłostanie, wbijanie paznokci, gryzienie, wyrywanie włosów, przypalanie i upokarzanie. Obrażenia ciała ofiary są rozległe, a rany zadawane są celowo. W skrajnych przypadkach sadyści stają się mordercami. Nierzadko zachowania sadystyczne stanowią formę zemsty, kary czy odwetu za doświadczenia brutalnego seksu, odrzucenia czy zlekceważenia.

Zobacz film: Co to jest sapioseksualizm? Źródło: Dzień Dobry TVN

Bibliografia:

1. Skrzyński W., Wybrane zagadnienia psychologii klinicznej, Warszawa, Medium, 2011.

2. Pastwa-Wojciechowska B., Psychopaci. Sprawcy przestępstw seksualnych, Gdańsk, Harmonia Universalis, 2013.

3. Oronowicz W., Siwak M., Infantylizm parafiliczny. Charakterystyka wybranych przypadków przedstawionych w mediach z odniesieniem do hipotez etiologicznych, „Przegląd Seksuologiczny”, 2016, 4(48), s. 2–9.

4. Oronowicz W., Kryteria diagnostyczne zaburzeń parafilicznych, W: Szczepańczyk P., Winczewski P., Wiśniewski H., Rajewska M. (red.), Cierpienie i różne jego aspekty, Siedlce, Wydawnictwo Diecezji Siedleckiej UNITAS, s. 99–115.

5. Lew-Starowicz Z., Miłość i seks słownik encyklopedyczny, Wrocław, Wydawnictwo EUROPA, 1999.

6. Klasa K., Sobański J.A., Müldner-Nieckowski Ł., Rutkowski K., Dyskusja nad klasyfikacją zaburzeń seksualnych w DSM-5 a trendy badawcze w obszarze seksuologii w Polsce, „Psychiatria Polska”, 2013, 47(6), s. 1133–1142.

7. Lew-Starowicz Z., Seks nietypowy, Warszawa, IWZZ, 1988.

Czy artykuł okazał się pomocny?
Tak Nie
4
1
Komentarze (0)
Nie przegap
Śląscy kardiolodzy zbadali wpływ smogu na choroby serca i udary
Śląscy kardiolodzy zbadali wpływ smogu na choroby serca i udary Materiał sponsorowany
Cukrzyca nie musi zamykać w domu! Poznaj nowoczesny sposób pomiaru cukru we krwi
Cukrzyca nie musi zamykać w domu! Poznaj nowoczesny sposób pomiaru cukru we krwi Materiał sponsorowany
Regularne badania tętna pozwalają ochronić się przed chorobami układu krążenia
Regularne badania tętna pozwalają ochronić się przed chorobami układu krążenia Materiał sponsorowany
Olej z czarnuszki – płynne złoto z domowej apteczki
Olej z czarnuszki – płynne złoto z domowej apteczki
Sprzątanie krok po kroku, czyli od czego zacząć, a na czym skończyć
Sprzątanie krok po kroku, czyli od czego zacząć, a na czym skończyć Materiał sponsorowany
Domowe sposoby na ból i zapalenie ucha. Jak leczyć u dziecka i u dorosłego?
Domowe sposoby na ból i zapalenie ucha. Jak leczyć u dziecka i u dorosłego?