Polub nas na Facebooku
Czytasz: Czym jest sadyzm? Na czym polegają skłonności sadystyczne?

Czym jest sadyzm? Na czym polegają skłonności sadystyczne?

Zainteresował Cię ten artykuł?
sadyzm

Fot.: Marina_Ph / Getty Images

Sadyzm pojawia się wówczas, gdy do uzyskania satysfakcji seksualnej dochodzi na drodze dręczenia partnera seksualnego, zarówno fizycznie, jak i na tle psychicznym. Agresja seksualna jest częściej związana z aktywnością seksualną mężczyzny.

Parafilie wiążą się z podnieceniem seksualnym wywołanym u jednostki w przypadku wystąpienia określonych obiektów lub sytuacji, które nie są przedmiotem normatywnej stymulacji seksualnej. Jednym z częściej występujących zaburzeń parafilicznych jest sadyzm, którego dokładny opis został przedstawiony w piątej edycji klasyfikacji zaburzeń psychicznych Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Sadyzm to przejaw popędów agresywnych i destrukcyjnych.

Co to znaczy sadysta?

Sadysta to osoba wymagająca szczególnej formy zachowania prowadzącego do uzyskania satysfakcji seksualnej. Czerpie on przyjemność z faktu zadawania cierpienia zarówno fizycznego (częściej podejmowane przez mężczyzn), jak i psychicznego (częściej podejmowane przez kobiety) partnerowi seksualnemu. Przyjemność sprawcy wynika ze sprawowania władzy i pełnej kontroli nad ofiarą.

Czym jest sadyzm?

Sadyzm jest jedną z cięższych dewiacji seksualnych. Jest to jedna z 8 głównych zaburzeń parafilicznych (zaburzeń preferencji seksualnych) przedstawionych w Klasyfikacji DSM-V (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders). Z kolei w Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 sadyzm i masochizm występują jako jedna parafilia, określona jako sadomasochizm. Rozpatrywany jest on jako wymiana ról u partnerów, gdy jedna osoba czerpie przyjemności z faktu dręczenia, zaś druga z poczucia winy i poniżania. Zdaniem G. Deleuze’a „Sadysta i masochista ewidentnie muszą się spotkać”, a sadyzm jest objawem nadmiernego rozrostu superego. Tę dewiację należałoby rozumieć jako zaciekłą obronę własnego Ja.

Określenie sadyzm zostało wprowadzone do literatury naukowej w 1886 r. Termin ten został po raz pierwszy zastosowany przez Richarda Freiherra von Krafft-Ebinga – austriacko-niemieckiego seksuologa, psychiatrę, neurologa i kryminologa – w dziele „Psychopathia sexualis”. Krafft-Ebing uważał sadyzm za patologiczną intensyfikację charakteru męskiego, z kolei masochizm – kobiecego. Nazwa dewiacji wywodzi się nazwiska francuskiego pisarza Donatiena Alphonse Francois markiza de Sade’a, którego dzieła literackie przedstawiały zachowania i postawy charakterystyczne dla tego zaburzenia. Zaś sam pisarz uważał okrucieństwo za istotę przeżycia seksualnego. Odmiennie dla sadyzmu stosuje się określenie algolagnia. Źródłosłów tego określenia to dwa greckie słowa – algos, czyli ból oraz lagenia, czyli rozkosz. Termin ten został utworzony przez niemieckiego lekarza psychiatrę Alberta von Schrenck-Notzinga. Zdaniem Zygmunta Freuda sadyzm ze swej natury jest dwubiegunowy – dąży do pozostających ze sobą w sprzeczności celów – zniszczenia obiektu i zachowania go dzięki panowaniu nad nim. Jego przeciwieństwem jest masochizm.

Przyczyny sadyzmu

Podłoże zachowań sadystycznych może być rozmaite, ale wśród głównych przyczyn sadyzmu wymienia się m.in.:

  • zaburzenia psychiczne,
  • osobowość asocjalną,
  • klimat społeczny oparty na ucisku i dominacji, bycie ofiarą i świadkiem przemocy lub molestowania seksualnego,
  • niską samoocenę, liczne kompleksy, poczucie małej wartości (sadyzm przybiera charakter kompensacyjny),
  • fantazje i wyobraźnię, brutalnie przedstawianą seksualność w mediach,
  • masturbację, pornografię,
  • niepowodzenia seksualne i uczuciowe,
  • błędy wychowawcze.

Rodzaje sadyzmu

Rozróżnia się rozmaite formy sadyzmu. Wśród nich można wymienić m.in.:

  • sadyzm bierny – polega na tym, że w trakcie współżycia seksualnego świadomie unika się zaspokajania oczekiwań i potrzeb partnerki w celu wywołania u niej żalu, przykrego rozczarowania, dyskomfortu;
  • sadyzm psychiczny – wyraża się w ośmieszaniu, wyszydzaniu, dręczeniu, poniżaniu partnera; jedną z jego odmian jest dakryfilia, rozumiana jako znajdowanie przyjemności seksualnej w doprowadzaniu partnera do łez;
  • sadyzm agresywny – sadysta może wykazywać różne poziomy nasilenia agresji: od subtelnego wyrafinowania, poprzez poniżanie psychiczne, tyranizowanie, narzucanie nieakceptowanych przez drugą osobę zachowań seksualnych, do form destrukcyjnych wobec ciała partnera (np. bicie, kopanie, przypalanie papierosem, ranienie itp.); jego skrajną formą jest mord z lubieżności;
  • sadyzm fantazyjny – polega na wyobrażaniu sobie zachowań sadystycznych wobec obiektów erotycznych w trakcie masturbowania się, współżycia, a zarazem nie ma ujawniania sadyzmu w konkretnych zachowaniach wobec partnera;
  • zoosadyzm – dręczenie zwierząt przyprawia oprawcę o podniecenie seksualne;
  • nekrosadyzm – zaspokojenie seksualne możliwe jest do osiągnięcia wyłącznie przez kontakt ze zwłokami.

Czym są skłonności sadystyczne?

Skłonności sadystyczne przejawiają się w postaci bezduszności, braku empatii i przedmiotowego traktowania partnerów. Człowiek sadystyczny podejmuje się różnych form znęcania się, takich jak: krępowanie, bicie, policzkowanie, drapanie, chłostanie, wbijanie paznokci, gryzienie, wyrywanie włosów, przypalanie i upokarzanie. Obrażenia ciała ofiary są rozległe, a rany zadawane są celowo. W skrajnych przypadkach sadyści stają się mordercami. Nierzadko zachowania sadystyczne stanowią formę zemsty, kary czy odwetu za doświadczenia brutalnego seksu, odrzucenia czy zlekceważenia.

Zobacz film: Co to jest sapioseksualizm? Źródło: Dzień Dobry TVN

Bibliografia:

1. Skrzyński W., Wybrane zagadnienia psychologii klinicznej, Warszawa, Medium, 2011.

2. Pastwa-Wojciechowska B., Psychopaci. Sprawcy przestępstw seksualnych, Gdańsk, Harmonia Universalis, 2013.

3. Oronowicz W., Siwak M., Infantylizm parafiliczny. Charakterystyka wybranych przypadków przedstawionych w mediach z odniesieniem do hipotez etiologicznych, „Przegląd Seksuologiczny”, 2016, 4(48), s. 2–9.

4. Oronowicz W., Kryteria diagnostyczne zaburzeń parafilicznych, W: Szczepańczyk P., Winczewski P., Wiśniewski H., Rajewska M. (red.), Cierpienie i różne jego aspekty, Siedlce, Wydawnictwo Diecezji Siedleckiej UNITAS, s. 99–115.

5. Lew-Starowicz Z., Miłość i seks słownik encyklopedyczny, Wrocław, Wydawnictwo EUROPA, 1999.

6. Klasa K., Sobański J.A., Müldner-Nieckowski Ł., Rutkowski K., Dyskusja nad klasyfikacją zaburzeń seksualnych w DSM-5 a trendy badawcze w obszarze seksuologii w Polsce, „Psychiatria Polska”, 2013, 47(6), s. 1133–1142.

7. Lew-Starowicz Z., Seks nietypowy, Warszawa, IWZZ, 1988.

Czy artykuł okazał się pomocny?
Tak Nie
2
1
Komentarze (0)
Nie przegap
Kolejny sezon programu 36,6°C! Zobacz jakie tematy zostaną poruszone w kolejnych odcinkach
Kolejny sezon programu 36,6°C! Zobacz jakie tematy zostaną poruszone w kolejnych odcinkach
Owsiki u dorosłych – przyczyny i objawy owsików u dorosłych
Owsiki u dorosłych – przyczyny i objawy owsików u dorosłych
Andrzej Michalik udowadnia, że cukrzyca nie oznacza rezygnacji z marzeń!
Andrzej Michalik udowadnia, że cukrzyca nie oznacza rezygnacji z marzeń!
Jak szybko rosną włosy? Sposób na szybko rosnące włosy
Jak szybko rosną włosy? Sposób na szybko rosnące włosy
Żylaki - miejsca powstawania, rodzaje, objawy, leczenie
Żylaki - miejsca powstawania, rodzaje, objawy, leczenie
Zasady udzielania pierwszej pomocy przedmedycznej
Zasady udzielania pierwszej pomocy przedmedycznej