Polub nas na Facebooku
Czytasz: Albinizm (bielactwo) – co to jest? Jak wygląda albinos? Jakie są przyczyny choroby?

Albinizm (bielactwo) – co to jest? Jak wygląda albinos? Jakie są przyczyny choroby?

NAN

Fot: Iraidka / fotolia.com

Albinizm, czyli inaczej bielactwo, to rzadkie zaburzenie genetyczne, którego objawem jest brak pigmentu w skórze, włosach i tęczówkach oczu. Osoba cierpiąca na albinizm zwraca na siebie uwagę charakterystycznym wyglądem: jej skóra i włosy mają bardzo jasny, niemalże biały kolor.

Albinizm (inaczej bielactwo) może być wrodzony lub nabyty. U osoby zdrowej odpowiednie pigmenty (zależnie od rasy i typu urody) nadają skórze odcień od lekko beżowego, po czarny. U osoby dotkniętej bielactwem (albinosa) skóra i włosy, z powodu braku pigmentu, mają bardzo jasną, prawie białą barwę. Albinizm może obejmować całe ciało (tzw. albinizm właściwy) lub tylko niektóre jego fragmenty – wówczas objawia się np. białymi plamami na skórze (albinizm częściowy lub lokalny). Osoby z albinizmem powinny szczególnie chronić się przed słońcem i emitowanym przez nie promieniowaniem UV, które jest bardzo niebezpieczne dla skóry pozbawionej naturalnej pigmentacji.

Skąd się bierze bielactwo i czy można je wyleczyć? Odpowiedź znajdziesz w filmie: 

Zobacz film: Skąd się bierze bielactwo? Źródło: Klinika urody.

Co to jest albinizm? Jak wygląda albinos?

Albinizm jest dziedziczną wadą genetyczną, która objawia się nieprawidłowym metabolizmem enzymu zwanego tyrozynazyną, którego zadaniem jest przekształcanie prekursora melaniny w barwnik melaninę. Osoba, u której proces ten jest zaburzony, nie posiada barwnika w skórze, włosach i tęczówkach oczu. Skóra albinosa ma barwę białą, a przez skórę mogą prześwitywać drobne żyłki i naczynia krwionośne. Albinizm oczny objawia się czerwoną barwą tęczówek. Tęczówki albinosa są bowiem niemal zupełnie bezbarwne i ujawniają naczynia krwionośne gałki ocznej. Albinizm jest dziedziczny: odpowiada za niego gen recesywny – oznacza to, że aby dziecko urodziło się albinosem, musi odziedziczyć wadliwy gen od obojga rodziców. Rodzice mogą być nosicielami mutacji genetycznej niezależnie od faktu, że albinizm nie ujawnił się u nich samych. Jeśli oboje rodzice posiadają gen recesywny warunkujący albinizm, istnieje 25-procentowe prawdopodobieństwo, że ich dziecko urodzi się albinosem.

Albinizm jest rzadkim zaburzeniem pigmentacji, który objawia się w przyrodzie nie tylko u ludzi, ale również u zwierząt (zwłaszcza ssaków, np. myszy, królików, szczurów itp.), a nawet u niektórych roślin. Bielactwo występuje u ludzi średnio z częstotliwością od 1:5000 do 1:15 000, choć w przypadku niektórych populacji częstotliwość ta może być znacznie wyższa.

Bielactwo nabyte

Stosunkowo częściej występującą odmianą albinizmu jest bielactwo nabyte. W przeciwieństwie do bielactwa wrodzonego, nie uwidacznia się ono zaraz po urodzeniu, ale z reguły dopiero ok. 10.–20. roku życia. Jest to zaburzenie pigmentacji polegające na stopniowym wymieraniu melanocytów – komórek odpowiedzialnych za prawidłowe zabarwienie skóry. Objawia się powstawaniem plam bielaczych, które występują punktowo i z czasem mogą rozciągać się na coraz większym obszarze ciała. Bielactwo nabyte pojawia się z różnych przyczyn, wśród nich specjaliści wymieniają m.in.:

  • wadliwe działanie mechanizmów oksydacyjnych (proces metabolizmu melaniny powoduje wytworzenie produktów ubocznych, które powodują uszkodzenia barwnika i zaburzają prawidłową pigmentację skóry);
  • reakcja autoimmunologiczna: nieprawidłowości w układzie immunologicznym (odpornościowym) wywołują uszkodzenie melanocytów; powodem tego może być np. niedokrwistość złośliwa lub czy łysienie plackowate;
  • nieprawidłowości i zaburzenia niektórych funkcji układu nerwowego,: np. pod wpływem silnego stresu lub doznanego wstrząsu psychicznego;
  • w bardzo rzadkich przypadkach: urazy mechaniczne skóry, np. zadrapania.

Większą podatność na wystąpienie bielactwa nabytego wykazują ponadto osoby ze schorzeniami chorobami tarczycy, cukrzycą, chorobą Addisona lub niedokrwistością złośliwą.

Albinizm: objawy

Albinizm nie jest przypadłością zagrażającą życiu lub zdrowiu, jednak ze względu na szczególną wrażliwość skóry u albinosa konieczne jest zachowanie ostrożności, zwłaszcza w kontakcie z promieniowaniem UV, np. podczas przebywania na słońcu. Do charakterystycznych cech osoby z albinizmem właściwym należą:

  • plamy bielacze, które uwidaczniają się niedługo po urodzeniu, a następnie zlewają ze sobą i rozciągają na obszar całego ciała dziecka;
  • szczególna nadwrażliwość na światło słoneczne, skłonność do oparzeń słonecznych (brak pigmentu sprawia, że skóra jest całkowicie pozbawiona naturalnej ochrony przed promieniowaniem);
  • bardzo jasny, biały kolor skóry z często widocznymi naczyniami krwionośnymi podskórnymi;
  • bardzo jasny (biały) kolor włosów;
  • przezroczyste tęczówki (objawiające się jako czerwone oczy).

Zobacz film: Jakie funkcje pełni skóra człowieka? Źródło: Bez skazy

Czy możliwe jest leczenie albinizmu?

Albinizm wrodzony jest nieuleczalnym defektem pigmentacji. Nie ma możliwości „sztucznego” przywrócenia skórze prawidłowego zabarwienia. W przypadku bielactwa nabytego stosuje się odpowiednie leczenie farmakologiczne i miejscowe, a także metodę specjalistycznego naświetlania lampami PUVA (służącymi do fotochemioterapii, czyli leczenia światłem). Metody te mogą przynieść w pewnym stopniu poprawę, jednak również nie jest możliwe przy ich pomocy całkowite wyeliminowanie albinizmu. Osoby dotknięte bielactwem powinny pamiętać o unikaniu bezpośredniej, długotrwałej ekspozycji na światło słoneczne oraz o stosowaniu preparatów z wysokimi filtrami UV.

Czy artykuł okazał się pomocny?
Tak Nie
111
12
Więcej na temat
Zespół Leigha (podostra martwicza encefalomielopatia) – objawy, dziedziczenie, leczenie
Zespół Leigha (podostra martwicza encefalomielopatia) – objawy, dziedziczenie, leczenie
Zespół Williamsa (dziecię elfów) – przyczyny, objawy, rokowania, leczenie
Zespół Williamsa (dziecię elfów) – przyczyny, objawy, rokowania, leczenie
Zespół opuszkowy i rzekomoopuszkowy. Czym się różnią?
Zespół opuszkowy i rzekomoopuszkowy. Czym się różnią?
Co to jest zespół Sticklera? Przyczyny, objawy i sposoby leczenia
Co to jest zespół Sticklera? Przyczyny, objawy i sposoby leczenia
Komentarze (0)
Nie przegap
Czerwone oczy (zespół czerwonego oka) – przyczyny, domowe sposoby, leczenie
Czerwone oczy (zespół czerwonego oka) – przyczyny, domowe sposoby, leczenie
Najbrudniejsze rzeczy świata, których dotykasz każdego dnia
Najbrudniejsze rzeczy świata, których dotykasz każdego dnia Materiał sponsorowany
Domowe sposoby na ból i zapalenie ucha. Jak leczyć u dziecka i u dorosłego?
Domowe sposoby na ból i zapalenie ucha. Jak leczyć u dziecka i u dorosłego?
Usuwanie (wyrywanie) ósemek – szczękościsk, ból i opuchlizna po usunięciu ósemki
Usuwanie (wyrywanie) ósemek – szczękościsk, ból i opuchlizna po usunięciu ósemki
Krosty na języku – o czym mogą świadczyć? Przyczyny i leczenie białych i czerwonych krost na języku
Krosty na języku – o czym mogą świadczyć? Przyczyny i leczenie białych i czerwonych krost na języku
Płukanie uszu – czy można bezpiecznie czyścić uszy domowymi sposobami?
Płukanie uszu – czy można bezpiecznie czyścić uszy domowymi sposobami?